Obrzęk płuc

Obrzęk płuc

Obrzęk płuc, przemieszczenie wody osocza z domieszką białka i upostaciowanych składników krwi poza światło naczyń włosowatych krążenia płucnego (układ krążenia) do:

1) miąższu płucnego - obrzęk płuc śródmiąższowy,

2) miąższu płucnego i światła pęcherzyków płucnych - obrzęk płuc pęcherzykowy.

Są to dwie postacie obrzęku płuc, a równocześnie i fazy jego rozwoju. Narastający obrzęk płuc może ulec zatrzymaniu w fazie obrzęku śródmiąższowego. Obie postacie obrzęku wywołują znaczne zmniejszenie podatności płuc i związane z tym ograniczenie wentylacji i wymiany gazowej przez zwolnienie dyfuzji.

W obrzęku pęcherzykowym płyn obrzękowy zalewający pęcherzyki ulega spienieniu wskutek ruchów oddechowych i doprowadza do niedrożności oddechowej, nasilając niedomogę oddechową.

Przyczyną obrzęku płuc jest:

1) szybko narastające nadciśnienie krwi we włosowatym łożysku naczyniowym krążenia płucnego (np.: w ostrej niewydolności krążenia lewokomorowej, w zwężeniu zastawki dwudzielnej, hiperwolemii, czyli przy zwiększonej objętości krwi krążącej),

2) powstanie znacznego podciśnienia w pęcherzykach płucnych (np.: przy wysilonych, daremnych ruchach wdechowych klatki piersiowej w niedrożności oddechowej)

3) toksyczne uszkodzenie nabłonka oddechowego (np.: przy oddychaniu gazami lub parami drażniącymi, w zatruciu fosgenem).

Powstaniu obrzęku sprzyja obniżenie poziomu białka w surowicy krwi.

Objawami są: niepokój, duszność, sinica, częstoskurcz, wzrost ośrodkowego ciśnienia żylnego, wzrost, a następnie spadek ciśnienia tętniczego krwi, pienista, różowa wydzielina w drogach oddechowych, zaburzenie świadomości.

Obrzęk płuc doprowadza do ciężkiej niewydolności oddechowo-krążeniowej, a nierzadko do zejścia śmiertelnego.

Źródło: portalwiedzy.onet.pl