Płonica

Płonica

Etiologia
Paciorkowiec β-hemolizujący z grupy A wg Lancefield, wytwarzający toksynę erytrogenną - Streptococcus pyogenes.
Występowanie płonicy
Rozpowszechniona na całym świecie. Przed drugą wojna światową była najczęstszą chorobą wieku dziecięcego o bardzo ciężkim przebiegu. Śmiertelność wynosiła 25% (obecnie poniżej 1%). Większość zachorowań występuje jesienią i zimą. W Polsce zapadalność wynosi 149 przypadków na 100 000 mieszkańców.

Patogeneza
Źródłem zakażenia jest człowiek chory na zakażenie paciorkowcowe, ozdrowieniec lub nosiciel paciorkowca. Osoba dorosła, która choruje na anginę paciorkowcową, może być źródłem zakażenia dla dziecka. Zakażenie jest przekazywane na drodze kropelkowej. Wrota zakażenia: błony śluzowe gardła, uszkodzona skóra (płonica przyranna, jako nadkażenie).

Objawy:

Dwa do trzech dni po zakażeniu nagle występuje gorączka do 4l°C. Dołączają się bóle głowy, silne bóle gardła i trudności w połykaniu. Często dziecko kilka razy wymiotuje. Po upływie dalszych dwóch do trzech dni gorączka ponownie wzrasta i pojawia się typowa wysypka: liczne, drobniutkie, gęsto rozsiane, czerwone, szorstkie plamki wielkości główki od szpilki, przypominające "czerwony zamsz". Przy ucisku wykwity bledną. Wysypka pojawia się najpierw w obrębie klatki piersiowej i pachwin, potem rozprzestrzenia się na całe ciało z wyjątkiem twarzy. Po upływie jednego do dwóch tygodni skóra zaczyna się łuszczyć. Na dłoniach i stopach skóra może schodzić w postaci płatów.

Inne charakterystyczne dla szkarlatyny (płonicy) objawy:
• obrzęknięty,
• obłożony język z lśniąco czerwonymi punktami ("język malinowy"),
• powiększone,
• bolesne węzły chłonne szyjne i pachwinowe.

Źródło: Biomedical.pl wikipedia.org  stirilocale.ro