Zapalenie przydatków

Zapalenie przydatków

Przydatki jest to wspólne określenie jajników oraz jajowodów. Zapalenie przydatków najczęściej dotyka kobiet w wieku 20-35 lat i jest to jedna z najczęstszych chorób kobiecych. Wyróżnić można ostre i przewlekłe zapalenie przydatków. Ostre zapalenie charakteryzuje się silnym bólem w okolicy podbrzusza, gorączka, nudności, a także wymioty. Wystąpić mogą też upławy o nieprzyjemnym zapachu oraz ból w trakcie stosunku oraz podczas badania ginekologicznego. W przypadku przewlekłej postaci choroby wystąpić może gorączka, bóle brzucha oraz ogólne zmęczenie. Pojawić się mogą też nieregularne, bolesne i obfite miesiączki.


Drogi zakażenia

Do zakażenia dochodzi najczęściej drogą wstępującą (w 90% przypadków) - poprzez pochwę, szyjkę i błonę śluzową macicy. Sprzyjają temu sytuacje, w których jest rozwarte ujście zewnętrzne kanału szyjki macicy, a współistniejące środowisko ułatwia przenoszenie się drobnoustrojów (krew, wydzielina). Dotyczy to takich sytuacji jak:
• miesiączka,
• poronienie i poród przedwczesny,
• poród i połóg,
• wyłyżeczkowanie jamy macicy (zwłaszcza podczas przerywania ciąży),
• obecność wkładki wewnątrzmacicznej,
• niektóre zabiegi ginekologiczne.
Możliwe jest też zakażenie drogą zstępującą (10% przypadków), gdzie poprzez krew z innych ognisk zapalnych (migdałki, zatoki, zęby) lub chorób zakaźnych (np. gruźlica, angina) bakterie przenoszą się na przydatki. Czasami dzieje się tak również w wyniku toczącego się w otrzewnej lub jelitach procesu zapalnego (wyrostek robaczkowy, uchyłkowatość esicy, choroba Crohna).


Jak się objawia

W wyniku zakażenia, najczęściej bezpośrednio po miesiączce lub 5-21 dni po poronieniu, występują objawy stanowiące charakterystyczną dla ostrego zapalenia przydatków triadę:
• nagłe, silne, skurczowe bóle brzucha,
• gorączka lub stan podgorączkowy, połączone ze znacznym pogorszeniem samopoczucia,
• podrażnienie otrzewnej (odruch wymiotny, żywa bolesność podczas badania).
Współistniejący stan zapalny błony śluzowej macicy powoduje nieprawidłowe krwawienia: krwotoczne miesiączki, plamienia międzymiesiączkowe. Czasem towarzyszą im: zaparcia, biegunka, kolka jelitowa, dolegliwości ze strony pęcherza moczowego. Badania laboratoryjne wykazują zwiększenie liczby krwinek białych (leukocytów) oraz przyspieszenie opadania krwinek (OB).


Jak się leczy

Podstawą leczenia jest antybiotykoterapia, której celem oprócz zwalczania stanu zapalnego jest również zachowanie drożności jajowodów. Najczęściej stosowane, zalecane przez CDC (Center for Disease Control and Prevention), są zestawy leków o szerokim zakresie działania, zarówno na bakterie beztlenowe, jak i tlenowe oraz chlamydie. Dodatkowo stosuje się leki z grupy niesterydowych przeciwzapalnych o jednoczesnym działaniu przeciwbólowym, a także rozpuszczające zrosty i poprawiające penetrację antybiotyków do narządów miednicy mniejszej w wyniku większego przekrwienia tej okolicy.

Chorym zaleca się leżenie w łóżku, lekko strawną dietę z dużą ilością płynów oraz powstrzymanie się od współżycia płciowego. U pacjentek, które mają założoną wkładkę wewnątrzmaciczną, należy rozważyć jej usunięcie jako potencjalnej przyczyny wywołującej stan zapalny.

W szczególnych przypadkach niezbędna jest hospitalizacja chorej, zwłaszcza gdy istnieje konieczność stosowania leków drogą parenteralną (inną niż doustna), ze względu na nasilone dolegliwości (w przypadku współistniejących ropniaków jajowodów lub rozlanego zapalenia otrzewnej) i przy nieskuteczności dotychczasowego leczenia ambulatoryjnego.

W stanach przewlekłych, gdzie doszło do powstania rozległych zrostów, efektywne może okazać się leczenie bodźcowe: fizykoterapia (terapulsy), naświetlania i nagrzewania miejscowe, terapia sanatoryjna (zwłaszcza borowiny). Czasem jedynym postępowaniem, umożliwiającym chorej zajście w ciążę, jest chirurgiczne uwolnienie zrostów i przywrócenie drożności jajowodów.

Źródło: Medisa.pl  resmedica.pl  bleib-gesund-service.de