Ginekomastia

Ginekomastia

Ginekomastia (łac. gynaecomastia) to jednostronny lub obustronny przerost gruczołów piersiowych (sutków) u mężczyzn, niezależnie od wieku. Powiększenie sutka przeważnie jest symetryczne, rzadziej jednostronnie. Neuropatologiczna ginekomastia występuje również u noworodków i przemija ok. 4 tygodnia od urodzenia.

Powiększenie gruczołów piersiowych zwykle jest bolesne, w przypadkach zaawansowanych obserwuje się znaczne obrzmienie brodawki sutkowej z otoczką, oraz wyczuwalna jest obecność skupionych grudek.
Przyczyna ginekomastii
Istnieje kilka czynników przyczyniających się do powstania ginekomastii. Najczęstszą przyczyną ginekomastii są utrzymujące się zaburzenia hormonalne u chłopców w okresie dojrzewania. Przypuszcza się, iż dotyczą one zaburzenia równowagi między poziomem estrogenów i androgenów. Gdzie bodźcem pobudzającym jest spadek poziomu androgenów i nadmiar estrogenów, przy nie do końca poznanym działaniu innych hormonów.

Inne czynniki sprzyczyniające się do powstania ginekomastii to:
- pierwotna niedomoga jąder
- przerost tkanki
- w zespole Klinefeltera
- guzy feminizujące jąder
- guzy okolicy podwzgórza lub guzy przysadki
- leczenie wysoką dawką estrogenów np. w przypadku raka gruczołu krokowego i innymi lekami stosowanymi w terapii przeciwnowotworowej tj. np. busolfan, winkrystyna
- schyłkowa niewydolność nerek
- niedożywienie
- kastracja
- awitaminoza
- nieprawidłowa przemiana steroidów gonadowych w obrębie wątroby (zaburzony metabolizm estrogenów i androgenów)
- uboczne skutki działania niektórych leków tj. pochodne metyldopy, pochodne benzodiazepiny stosowane np. w chorobie Parkinsona, chorobach psychosomatycznych, zaburzeniach snu.
- terapia lekami przeciwnowotworowymi
Diagnoza ginekomastii
Jeżeli nie zaistnieją wyżej wymienione okoliczności usposabiające, wówczas rozpoznaje się ginekomastię konstytucjonalną najczęściej pochodzenia rodzinnego. Podstawą rozpoznania ginekomastii jest jednak wywiad i badanie laboratoryjne.

Terapia
• Terapia konserwatywna
• Terapia operatywna
Ginekomastię można leczyć na dwa sposoby. Pierwszym jest leczenie hormonalne, drugim operacja plastyczna, przy której usuwa się nadmiar powiększonych gruczołów piersiowych i przeprowadza się liposukcję (odessanie tłuszczu) okolicy piersi.

Leczenie konserwatywne
Chodzi o leczenie pierwszego stopnia ginekomastii we wczesnej fazie przy zdiagnozowanych zaburzeniach hormonalnych. Ginekomastia powstała w wyniku częściowego lub całkowitego nadmiaru estrogenu (hormonu żeńskiego) w ciele mężczyzny, stosuje się leki hamujące powstawanie estrogenu. W przypadku częściowego nadmiaru chodzi o niedostateczną ilość męskiego hormonu - androgenu, dlatego w leczeniu stosuje się również substytuty androgenów. Leczenie tylko poprzez terapię androgenową nie zdało egzaminu - miało wręcz efekt odwrotny. Hormony pod wpływem oddziaływania enzymu przekształcały się w estrogen, a tym samym zwiększała się jego ilość. Dlatego w leczeniu stosuje się inne hormony. Hormony antygonadotropowe (blokujące syntezę androgenu, estrogenu). Ten stosujemy w przypadku wykazanego nadmiaru estrogenu. Następnie stosujemy hormony o działaniu antyestrogenowym. W ten sposób nadmiar estrogenu zostaje zablokowany. Ostatnią możliwością terapii konserwatywnej jest kombinacja tych preparatów. Jeśli ginekomastia jest spowodowana ciągłym przyjmowaniem leków, pierwszym krokiem terapii jest odstawienie tych leków. Jeśli sytuacja się nie poprawi, pozostaje rozwiązanie chirurgiczne.

Operacyjne leczenie ginekomastii
Podział ginekomastii z punktu widzenia chirurgii
1. niewielkie powiększenie tarczycy
2. średnie powiększenie bez nadmiaru skóry
3. średnie powiększenie z nadmiarem skóry
4. duża ginekomastia przypominająca żeńskie piersi, wyraźny nadmiar skóry
Przy leczeniu chirurgicznym ginekomastii opisuje się wiele metod cięć periareolarnych. Idealne jest niewielkie cięcie, po którym pozostaje mała, niezauważalna blizna. Umożliwia to liposukcja tumescent, za pomocą której redukuje się warstwę tłuszczową, połączona z mestektomią, cięcie w kształcie półmiesiąca wokół okolicy brodawki (dle Webstra). Cięcie jest prowadzone wokół brodawek piersiowych, dlatego blizna nie jest później właściwie widoczna. Ta metoda jest najodpowiedniejsza dla I. rodzaju. Liposukcja zależy od zbadania warstwy tłuszczowej i gruczołowej. Ta metoda, której wynikiem jest tylko minimalna blizna, jest dobra też przy operacjach transseksualistów z kobiety na mężczyznę. Rodzaj II i III można leczyć prowadząc cięcie w kształcie półksiężyca w dolnej części klatki piersiowej i pociągnięciem go w stronę kości piersiowej lub ramion (wg. Simona). Inny wariant to usunięcie tkanki (objętej cięciem) w górnej części klatki piersiowej. Przy terapii wielkich ginekomastii typu IV korzystamy z przeniesienia kompleksu brodawkowego na stopce .wg. Lattermana. Blizna pozostaje wokół całej okolicy brodawki i kieruje się skośnie w kierunku ramion. Operacja wg. Davidsona jest stosowana przy ginekomastiach większych. Wycina się okrąg wokół okolicy brodawki i nadmiar tkanki usuwa. Powstała blizna jest bardzo dyskretna.
Rozwiązania chirurgiczne stosujemy w sytuacji, kiedy pacjent nie chce terapii hormonalnej, przy ginekomastii trwającej latami lub po opinii endokrynologa, który wykluczy terapię konserwatywną.
Znieczulenie
Ginekomastię można przeprowadzać w znieczuleniu miejscowym, ale w większości stosujemy narkozę.
Wynik operacyjnego leczenia ginekomastii
Po operacji należy liczyć się z jedniodniową hospitalizacją. W operowanych miejscach przez 48 h będzie umieszczony dren, a bandaż na klatce piersiowej na 3-4 tygodnia, eliminuje on obrzęk i pomaga w pozbyciu się nadmiaru skóry. Małe opuchlizny znikają szybko. Bandaż klatki piersiowej (elastyczna kamizelka) zdejmowany jest wyłącznie pod prysznic. Po upływie miesiąca - dwóch miesięcy można znów uprawiać sport i wykonywać czynności fizyczne.
Powikłania
Hematomy (siniaki), obrzęk, to małe komplikacje, które szybko ustąpią. Właśnie żeby im zapobiegać stosujemy bandaż klatki piersiowej. Następnie walczymy z infekcjami i krwawieniem. Mogą się pojawić powikłania w bliźnie, może stwardnieć i narastać. Najczęściej dzieje się tak w przypadku cięcia okrężnego oraz cięcia kiedy blizna jest prowadzona skośnie od brodawki w kierunku ramion. W celu zapobiegania tym powikłaniom stosujemy kremy i żele (DermatixSiGel, Auriderm) oraz paski silikonowe. Poważniejsze jest obumarcie kompleksu brodawkowo-, do którego może dochodzić po większych operacjach. Powikłania prowadzące do asymetrii klatki piersiowej można usunąć poprzez ponowną operację. Zalecana jest najwcześniej pół roku po operacji.
Refundacja
operację przeprowadza się z zalecenia lekarza specjalisty (endokrynologa, seksuologa) i płaci za nią ubezpieczyciel. Dlatego warto dowiedzieć się, które kliniki mają umowę z Waszym ubezpieczycielem.

Źródło: Chirurgia-plastyczna.tv interna.com.pl male-breasts.info