Stwardnienie plastyczne prącia - choroba Peyroniego

Stwardnienie plastyczne prącia - choroba Peyroniego

Choroba Peyroniego (stwardnienie ciał jamistych prącia, stwardnienie plastyczne prącia, łac. induratio penis plastica, morbus Peyronie, ang. Peyronie disease) - to włókniste stwardnienie członka. Objawia się u dorosłych mężczyzn skrzywieniem członka a w niektórych przypadkach powoduje bolesność wzwodów. Poważne, kilkudziesięcioprocentowe skrzywienie może utrudniać współżycie, choć odpowiedni dobór pozycji seksualnej może to niwelować.
Zwłóknienie osłonki ciał jamistych powoduje skrzywienie prącia. Na grzbiecie członka wyczuwalne są płytki. Leczenie polega na interwencji chirurgicznej lub alternatywnie zastrzyków sterydowych w miejsce zwłóknienia. Ta druga metoda nie jest jednak jednoznacznie udokumentowana.
W jej przebiegu dochodzi do powstawania włóknistych zgrubień (blaszek, płytek) w obrębie błony białawej (osłonki) ciał jamistych prącia. Zmiany te powodują skrzywienie, zniekształcenie prącia oraz upośledzają w różnym stopniu jego czynność erekcji (wzwodu).

Częstość choroby oceniana jest przez różnych autorów na 1 -3 % mężczyzn, notuje się wzrost liczby mężczyzn zgłaszających się z jej powodu do lekarza. Choroba dotyczy zasadniczo mężczyzn w tzw. średnim wieku - ponad 60% chorych to mężczyźni w wieku 40 - 60 lat, jednakże opisywano przypadki od 18 do 80 roku życia.

Przyczyny
Przyczyny choroby Peyroniego nie są dokładnie znane. Obecnie wiele teorii skłania się ku stwierdzeniu, że mogą ją powodować urazy np. podczas stosunku. Niestety, jak większość tematów związanych z ludzką seksualnością, również ten dotyczący odpowiednich pozycji podczas stosunku itp. jest zaniedbany. Wiele pozycji i technik używanych przez mężczyzn podczas stosunku seksualnego nadweręża członek, w ten sposób powstają mikro-urazy. Kiedy tkanka zaczyna się zabliźniać w tym miejscu, blokuje ona dopływ krwi. Zablokowanie dopływu krwi powoduje zaburzenia erekcji lub zakrzywienie penisa w miejscu, gdzie znajduje się blizna po mikro-urazie. Zdarza się, że zakrzywienie jest tak duże, że uniemożliwia ono odbycie stosunku seksualnego. Niektórzy specjaliści uważają, że choroba Peyroniego może być dziedziczona. Trudno to jednak udowodnić, gdyż wielu mężczyzn nie ma pojęcia czy choroba występowała w ich rodzinie. Wiązano również chorobę Peyroniego z lekami podawanymi przy leczeniu wysokiego ciśnienia – beta-blokerami.

Objawy, z którymi chorzy zgłaszają się do lekarza to:
• obecność płytki lub stwardnienia,
• ból prącia,
• skrzywienie lub skrócenie prącia w stanie wzwodu,
• zaburzenia (upośledzenie) wzwodu (ED - ang. erectile dysfunction).
Bolesność prącia z biegiem czasu zmniejsza się; po 3 - 6 miesiącach, po ustąpieniu stanu zapalnego, występuje ona jedynie w czasie wzwodu. Obecność jednej lub kilku płytek oraz wystąpienie zmian włóknistych i bliznowatych powoduje trudności podczas stosunków oraz doprowadzić może do zaburzeń życia płciowego ze wszystkimi ich następstwami (obniżenie jakości życia, degradacja socjalna, spadek samooceny itp.).
Zaburzenia wzwodu (ED) występują u około 40 - 50% chorych i są spowodowane przez:
• czynniki psychologiczne (obawa przed niepowodzeniem),
• zniekształcenie uniemożliwiające odbycie stosunku,
• wiotkość prącia wskutek zwłóknienia ciał jamistych.

Leczenie
Postępowanie w dużej mierze zależy od czasu trwania choroby. Ponieważ przyczyna choroby nie jest w pełni poznana, zaś jej rozwój jest indywidualnie zmienny i trudny do przewidzenia (znane są przypadki samoistnej poprawy, bez żadnej terapii), leczenie ma raczej charakter empiryczny. Jego celem jest utrzymanie przez chorego dotychczasowej aktywności seksualnej z możliwością odbywania stosunków płciowych.

Krótki czas trwania choroby (<3 miesiące), niedawno wykryta obecność płytki, świeżo powstałe zniekształcenie prącia i utrzymująca się jeszcze bolesność prącia, świadczyć mogą o trwaniu wczesnego, zapalnego stadium choroby. W okresie tym leczenie farmakologiczne daje największe szanse powodzenia. W fazie późniejszej, przy ponad 3-miesięcznym utrzymywaniu się zmian, należy podjąć próbę leczenia farmakologicznego przez 6 tygodni i prowadzić je, jeśli uzyskano pozytywną odpowiedź na leczenie. Jednocześnie z chorobą zasadniczą leczone są objawy zaburzeń erekcji. Do najczęściej stosowanych w chorobie Peyroniego leków należą:
• Witamina E - leczenie znane od 1948 roku, przy średniej skuteczności powszechnie stosowane z uwagi na małe koszty i brak działań ubocznych;
• Potaba (para-aminobenzoesan potasu) - znane od 1959 roku, powoduje zmniejszenie bólu, niekiedy ograniczenie wzrostu płytki. Szereg ograniczeń - duża dawka leku, istotne działania uboczne, wysokie koszty;
• Tamoksyfen - hamuje odczyn zapalny, przynosi poprawę we wczesnym okresie choroby u niezamiennego statystycznie odsetka chorych;
• kolchicyna - zastosowana we wczesnej fazie choroby hamuje wzrost płytki, zmniejsza zniekształcenie prącia (30% chorych) i bolesność (90% chorych). Skuteczność oparta na naukowych podstawach;
• Werapamil - stosowany od 1994 roku z obiecującymi rezultatami. Lek stosuje się miejscowo (wstrzyknięcia w obręb płytki). Poprawa funkcji płciowych oraz zmniejszenie skrzywienia prącia;
• miejscowe stosowanie (wstrzyknięcia lub jontoforeza) takich substancji jak kolagenaza, sterydy, interferon. Nie potwierdzona wartość lecznicza;
• Radioterapia - korzystny wpływ małych dawek na bóle, wartość wątpliwa (działania uboczne);
• Leczenie falami uderzeniowymi wyzwalanymi pozaustrojowo - opisane w 1989 roku, później zarzucone, fale i technologia podobne do stosowanych w rozbijaniu kamieni moczowych (metoda ESWL), ostatnie doniesienia obiecujące - ma zmniejszać skrzywienie, ból oraz poprawiać funkcje seksualne.

Leczenie chirurgiczne choroby Peyroniego stosowane jest w przypadkach niepowodzenia leczenia farmakologicznego oraz u chorych, u których współistniejące zaburzenia erekcji nie poddają się leczeniu zachowawczemu. Leczenie operacyjne podejmuje się w nieco późniejszej fazie choroby, po ustabilizowaniu się wczesnych zmian zapalnych, zazwyczaj po 1-2-letnim okresie leczenia i obserwacji.

Metody operacyjne polegają na:
• korekcji zniekształcenia prącia
- lastyka ciał jamistych (operacja Nesbita),
- szczepienie łaty w miejsce wyciętej/naciętej płytki
• implantowaniu protezy prącia.
Plastyka ciał jamistych sposobem Nesbita polega na elipsoidalnym wycięciu "okienka" w otoczce białawej prącia po stronie przeciwnej do płytki, a następnie na zeszyciu brzegów ubytku. Następuje w ten sposób względne skrócenie "zdrowego" ciała jamistego i wyprostowanie prącia. Efekt można również osiągnąć przez sfałdowanie szwami osłonki białawej. Skuteczność tych operacji jest dość duża i wynosi około 80%. Mankamentem jest nieznaczne skrócenie prącia.

Inną metodą chirurgicznego leczenia choroby Peyroniego jest wycięcie lub nacięcie płytki i zastąpienie powstałego w ten sposób ubytku osłonki białawej "łatą" pobraną z żyły lub skóry chorego lub materiałem syntetycznym. Uzyskuje się wyprostowanie i względne wydłużenie prącia.

W przypadkach współistnienia plastycznego stwardnienia prącia oraz zaburzeń erekcji konieczne staje się niekiedy zastosowanie protez prącia będących półsztywnymi cylindrami wszczepianymi w obręb ciał jamistych. Chory, poprzez ich wypełnienie płynem (protezy hydrauliczne) lub wyprostowanie (protezy mechaniczne) uzyskuje wyprostowanie i usztywnienie prącia umożliwiające stosunek płciowy.

Źródło: wikipedia.org po40.pl penis.com.pl

Foto: www.riversideonline.com physion.com www.edguidance.com