Wodonercze

Wodonercze
 

Wodonercze - (łac.Hydronephrosis) - to rozszerzenie miedniczki i kielichów nerkowych z wtórnym do tego stanu zanikiem miąższu nerki.

Przyczyną wodonercza może być:
• Przeszkoda anatomiczna (niedorozwój moczowodu, przerost warstwy mięśniowej, przerost tkanki łącznej), wysokie odejście moczowodu, ucisk z zewnątrz (naczynie dodatkowe, guz, stan zapalny, krwiak, zrosty pozapalne)
• Przeszkoda czynnościowa (niewłaściwy układ i czynność mięśni połączenia miedniczkowo-moczowodowego i zaburzona koordynacja w przekazywaniu fali perystaltycznej).

Symptomatologia wodonercza jest bardzo zróżnicowana, jednak wodonercze często przebiega bezobjawowo lub skąpoobjawowo. W okresie wczesnodziecięcym wodonercze wykrywane jest zwykle przypadkowo w czasie rutynowego badania USG jamy brzusznej lub też wykonywanego z powodu równie przypadkowo wykrytego w badaniu lekarskim guza w jamie brzusznej. U starszych dzieci i młodzieży wodonercze objawia się często pod postacią bólów brzucha. Należy zaznaczyć, że izolowane wodonercze stosunkowo rzadko jest przyczyną zakażeń dróg moczowych.

Podstawą diagnostyki jest badanie USG jamy brzusznej, które jest w stanie określić jakie są wymiary miedniczki (koniecznie wymiar przednio-tylny, tzw. AP, który ma znaczenie rokownicze), kielichów i jaka jest grubość kory nerki. Warto także sprawdzić opory przepływu nerkowego określając tzw. RI (Resistive Index), który powinien być podwyższony w przypadku istotnej przeszkody w odpływie moczu.

Drugim podstawowym badaniem jest scyntygrafia dynamiczna z tzw. próbą diuretyczną. Badanie polega na ocenie wychwytu przez nerki podanego dożylnie radioaktywego znacznika (EC, MAG3, DTPA), a następnie określeniu szybkości jego wydalania z górnych dróg moczowych. Te dwa badania zwykle w zupełności wystarczają do podjęcia decyzji dotyczącej dalszego leczenia.

Leczenie zabiegowe
W zdecydowanej większości przypadków, u chorych u których w scyntygrafii udział chorej nerki w całkowitym klirensie jest większy niż 15% wykonujemy operację naprawczą wycinając zwężony podmiedniczkowy odcinek moczowodu i zespalając jego prawidłowe odcinki.
Osobny problem stanowią dzieci ze skrajnym wodonerczem, w którym należy podjąć decyzję czy nie lepszym rozwiązaniem jest po prostu usunięcie zniszczonej nerki. W sytuacjach takich pierwszym etapie zakładamy do nerki dren, który odprowadza mocz na zewnątrz przez 2-3 miesiące. Dziecko w tym czasie jest w domu. Potem wykonujemy powtórną scyntygrafię i oceniamy na ile powróciła funkcja nerki w warunkach swobodnego odpływu moczu. Dodatkową informacją jest ciężar właściwy moczu dający informację o zdolności nerki do zagęszczania. W zależności od rezultatu decydujemy bądź to o usunięciu nerki bądź o operacji naprawczej.
Im młodsze dziecko (noworodek, niemowlę) tym częściej można się spodziewać znaczącego powrotu funkcji nerki. U starszych usunięcie bardzo zniszczonej nerki kończy problem nawracających infekcji, dolegliwości bólowych czy nadciśnienia.

Źródło: urolog-dzieciecy.pl wikipedia.org gorniak.strefa.pl